sanırım kimse işini bir başkasını karalamadan yapamıyor artık. nedir bunun adı tam bilmiyorum aslında. ego mu, başka bir şey mi?
geçen sene yaratıcı yazarlık atölyesindeki bütün öğrencilerime tavsiye ettiğim bir edebiyat atölyesi vardı. başka bir sanat merkezinde bu atölye. bir öğrencim telefon edip "tavsiye eder misin, gideyim mi oraya?" diye tekrar sorunca, gitmesini söyledim. aramış sanat merkezini bilgi almak için, merkezin sahibi ile konuşmuş. konuşmanın sonunda sahip, "bizde de yazarlık atölyesi var gelsene" deyince bizimki "yok ben sırra kalem hanımın atölyesine gittim geçen sene, bu sene de oraya devam edeceğim." demiş. sahip de "bizimki daha iyi, hem o sırra kalem çok yeni bu işlerde sen bize gel" gibi şeyler söyleyerek kibarca beni kötülemiş. öğrencim bunu anlatırken gülümsedim sadece. bir de içimden "edepsiz" dedim.
ben onlara öğrenci yolluyorum, adamların yaptığına bak. elimdeki öğrenciyi almaları değil mesele, yanlış anlaşılmasın. öyle bir kaygım olsa başka bir sanat merkezini önermem zaten. farklı atölyelere gitmelerinden zerre gocunmam. çünkü her hocadan öğrenebilecekleri şeyler olduğunu düşünürüm. mesele, beni kötülemeleri (o yeni, acemi, biz ondan iyiyiz, biz burada neler yapıyoruz v.b). üstelik ne yaptığımı, ders programımı, kaç senedir bu işi yaptığımı ya da hakkımda herhangi başka şeyi bilmeden... adam ile tanışıklığımız var. konuk olarak kendi yerimizde ağırlamışlığımız, söyleşi yapması için davet etmişliğimiz var. ben mi safım, millet mi çirkef bilmiyorum. bir daha da gelenlere tavsiye eder miyim orayı? onu da bilmiyorum. iyi, ahlaklı insanlarla yapılmalı sanat.
senelerdir bu işin içindeyim -ilgili kişinin sandığının aksine- acemi değilim yani. yine de hala alışamadım bunlara. üç beş kişi, bir diğerini kötülemeden, sadece işimize odaklanıp çalışamıyoruz küçücük izmir'de. birbirimize destek olmayı falan geçtim... ayıp. koca koca adamlara, hele ki alanında uzman olduğunu iddia eden koca koca adamlara yakıştıramıyorum hiç.
