ERKEĞİN NERESİ?

kürtaj yasağıyla "namus" cinayetlerinde yeni bir çığır açacağız, büyük bir patlama yaşayacağız. malum, tecavüze uğrayan kadın bunu artık kimseden gizleyemez hale gelecek. karnı şişecek, hamile olduğu anlaşılacak ve parmakla gösterilecek. mahalle baskısı devreye girecek. "kim bilir kimle kırıştırdı fahişe" lafları dolanmaya başladığında etrafta, baba çıkıp "yok len bizim kız masum, tecavüz etmişler." mi diyecek? yoksa "bu kızın karnı büyümeden öldürüverelim. gizleyemeyiz de..." mi?

bir de madalyonun diğer yüzü var tabii... evlilik dışı ilişki yaşayan bir kadın hamile kalırsa ve "namus" cinayeti korkusuyla bebeği aldırmak isterse? bu kez de merdiven altı kasaplarının -işi bilmeyip başımıza cerrah kesilenlerin- elinde ölüme gidecek. ya da o eski türk filmlerinde gördüğümüz gibi, şişle, demir çubukla kendi kürtajını yapmaya çalışırken...

bir gazete haberi hatırlıyorum, çok değil, birkaç sene öncesinden... yeni evli genç bir çift hakkında. nişanlılık döneminde yaşadıkları cinsel ilişki nedeniyle kız hamile kalıyor. birkaç ay sonrasında evleniyorlar. fakat bebeği doğurursa evlenmeden önce hamile kaldığı anlaşılacak. üstelik yasal süre aşılmış. ailelerinin korkusuyla kendisine doktor diyen bir yaratık ile anlaşıp kürtaj yaptırıyorlar. sonuç mu? kız ölüyor. düşünün, evlenmelerine rağmen üzerlerinde baskı hisseden bu insanlar bir de evli değillerse neleri göze alırlar?

bizde namus, KADINın bacaklarının arasındadır. oysa bekçisi erkektir. bu nasıl bir çelişkidir? bacaklarımızın arasındaki "şey" bize ait değil. en mahrem organımızın sahibi bir başkası. onun isteği dahilinde kullanıma açılır ya da kapatılır. kadın söz söyleme hakkına sahip değil.

peki erkeğin neresi kadına ait hiç düşündünüz mü? ben söyleyeyim; midesi. bizim görevimiz de, erkeğin midesine bekçilik etmek; doyurmak, sulamak... bizden habersiz o mideyi kullanıma açtığında namus cinayetleri işlemeliyiz! evet kesinlikle bunu yapmalıyız (!)

son olarak diyorum ki; bunların anaları zamanında kürtaj olaydı iyiydi.

ÇEKİN ELLERİNİZİ!

tecavüz mağduru doğuracak (9 ay boyunca karnında taşıdığı bebekle her gün yeniden yeniden o anı yaşayarak) ve devlet bakacak? bunun adı da insan hakları olacak... yaşam hakkı olacak... o kadının yaşadığı travmayı ne yapacak devlet? o kadına (hatta belki o kız çocuğuna) hala "yaşıyor" diyebilecek miyiz? normal bir insan gibi hayatına devam ettiğini düşünebilecek miyiz? ya o bebek? onun, bir tecavüz sonrası doğmuş, istenmeyen çocuk olma travması? 

her şeyi geçtim; sağlıklı bir kadın, üstelik evli, çocuk kocasından. o çocuğa bakamayacağını düşünüyor maddi ya da manevi durumundan ötürü. belki hazır değil anne olmaya, ne olacak? doğuracak. geleceğin mutsuz, asosyal, sosyopatıyla uğraşacağız toplumca. 

öyle ya, devlet harika çocuk yetiştiriyor. yurtlar mutlu mesut çocuklar ile dolu. devlet illa analık yapacaksa önce sokakta yaşayan evsiz çocuklarına sahip çıksın. tinerden kafası bir dünya dolaşan, çöpten yiyecek toplayan, tepesinde çatısı olmayıp yağmurda uyuyacak yer arayan, dilenen, gecenin köründe mendil satan çocuklarına sahip çıksın. 

anne olmak bir tercih meselesidir. bir insanın kendi hayatını bu denli etkileyecek bir konuda seçim hakkının elinden alınması faşizmdir. hiçbir kadın keyfinden kürtaj olmaz. kürtaj kadın için başlı başına bir travmadır zaten. eğer bir kadın bunu göze alıyorsa mutlaka çok güçlü sebepleri vardır. 

bir erkek kalkıp kadına özgü bir şeyin kararını alıyor. hangi hakla? ben vermiyorum bu hakkı onlara bir kadın olarak. anne olmak ya da olmamakla ilgili kararımı onlara devretmiyorum!

son iki aydır çalıştırdığım grup psikologlardan oluşuyor. bir  kısmı adliyelerde çalışıyor; bağımlılarla, tecavüz mağdurlarıyla... gelip bir de onlarla konuşsunlar bu konuyu. amcası, dayısı, abisi, hatta öz babası tarafından tecavüze uğrayıp hamile kalan, daha reşit bile olmamış, çocuk yaşta mağdurların hikayelerini dinlesinler. sonra kendi kızlarını,  kız kardeşlerini koysunlar onların yerine... ve hala fikirleri değişmiyorsa... insan değildirler!

hepsine kadınlık hormonu takviyesi yapılıp, üzerine bir de cinsel istismarda bulunup fikirlerini yeniden almak gerek. acımasız mıyım, iğrenç miyim? onlar kadar değil!

lanetliyorum hepinizi! çekin ellerinizi bedenimden!